Ер-еринден сыры тёгюлген, къулагъы къыйшайгъан, ачагъанда эсги айгъыз йимик къыжыллайгъан, уьстюне «6 «а»» деп язылгъан эшикни тартып ачып Аминат класгъа гирди. Балжибин уя йимик зувуллап турагъан клас, Аминат гиргенде, шып болуп къалды. Шыплыкъны бузуп, зенг къагъылды. Дарсгъа гелген муаллим булан саламлашмагъа яшлар эретурду. Муаллим, салам берип, олтурмакъны талап эте турагъанда, ону гёзю доскагъа тикленди ва ачувлу тавуш булан:

–Ким язгъан? – деп сорады.

Шо соравдан сесгенип, Аминат да доскагъа багъып къарады ва: «Аминат + Муса = любовь» деген язывну гёрдю.

Муаллим:

–Ким язгъанны айтмай туруп, мен дарс башламажакъман. Сиз де олтурмажакъсыз, –деп билдирди.

Шыплыкъ. Яшланы тыныш алагъаны эшитиле. Бираз заман гетип, авур шып­лыкъны бузуп, артдагъы партадан таба:

–Мен язгъанман! –деген тавуш гелди.

Муаллим ва яшлар артгъа бурулду. Муса, партасындан бир абат ягъагъа чы­гъып:

– Мен язгъанман! – деп такрарлады.

Муаллим юрегинден: «Молодец, Муса. Тартынмай тюзюн айтды», – деп ойлашса да, тавушун дагъы да бек къатдырып:

–Неге язгъансан? – деп сорады.

Бу соравну маънасызлыгъына тамаша болгъан Муса, инбашларын къысып:

–Сюегенге! – деп жавап берди ва юрегинден мунда англашылмайгъан не бар деп айтагъандай, тамаша болуп къарады.

Ону соравлу къаравуна тергев бермеген муаллим:

–Чыкъ класдан! – деп буварды. Муса чыгъып гетди. Ону артындан къарап муаллим: «О да не жавапдыр: сюегенге язгъанман. Язма сюегенге язгъанмы яда Аминатны сюегенге язгъанмы», – деп ойлаша туруп, дарс башлады.

Дарс битди. Муаллимни арты булан уланлар Мусаны излей чыкъды. Къызлар буса Аминатны арагъа алды. Аминат буса не къурдашларыны соравларына, не де дос­кадагъы язывгъа тергев бермей, оьзюню къонгурав кюлкюсю булан кюлеп, атыла-ойнай туруп, чабып къыргъа чыгъып гетди…

 

* * *

…– Сиз Аминат тюгюлмюсюз? – деп иржайып, оьзюне тикленген яш къатынны гёргенде, Аминат: «Бу ким бола экен? Не исбайы, илиякълы тиштайпадыр?» –деп ойлашды ва:

–Дюрмен. Сен ким боласан, красавица? – деп сорады.

– Мен Мусаны къатыныман.

–Къайсы Мусаны?

–Сизин однокласнигигиз Мусаны.

Аминат узакъ заман гёрмеген аявлу къурдашы йимик яш тиштайпаны къучакълады ва:

–Не яхшыдыр бизин Мусаны шулай гёзел агьлюсю бары. Мен Мусаны гёрмегеним 20 йыллар чы боладыр. Нетип турасыз да? Яшларыгъыз да бардыр. Муса нечикдир? Къайда ишлей?–деп, соравланы явдуруп къойду.

Бираз адашгъандай болуп турагъан тиштайпа:

–Яхшыбыз. Эки яшыбыз да бар. Тюменде яшайбыз. Гьали отпускагъа юртгъа гелгенбиз, –деп, оьзю бир затгъа гюнагьлы йимик къызарып йиберди.

–Мени нечик таныдынг, сен бизин юртлу тюгюлсен деп тураман,–деген соравгъа ол:

– Тюгюлмен. Сизин буса биздеги школада чыкъгъан суратларыгъызгъа ошатып таныдым. Бизин агьлюде сизин атыгъыз кёп эсгериле, –деди.

–?..

–Муса сизин кёп эсгере. Сиз ону биринчи сюювюсюз,–деп, оьзю айтгъанындан оьзю уялгъандай болуп, ерге бакъды.

Аминат кёк ургъандай болуп сесгенди ва ону гёз алдында 6-нчы класда доскада язылгъан «Аминат+Муса=любовь» деген языв токътады. Ол тез эсин жыйып, шу асил тиштайпаны алдында бир гюнагьы бар йимик тартына туруп:

–Биринчи сюювю кимни болмагъан?! Яшлыкъ… Олар бары да яшлыкъда къала…–деп, оьзю де инанмайгъан сёзлени айтды.

–Неге къала?! Бир янгыз да къалмай. Муса сизин бир мюгьлетге де унутмагъан, унутма да унутмажакъ,–деди, хатири къалгъандай болуп.

–Мунда тамаша болмагъа зат ёкъ. Биз Муса булан бир юртда тувгъанбыз, бирче оьсгенбиз, 10 йыл бир класда охугъанбыз…

– О башгъа. Муса сав оьмюрюнде сизин сююп тургъан. Сиз ону биринчи ва ахырынчы сюювюсюз. Неужели сиз шону англамайсыз?! – деп тарлыгъып йиберди.

Тюзюн айтса, Аминат шу тиштайпаны англамай эди. Оьзю-оьзюн жыйып, Аминат:

– Сени атынг кимдир? – деп сорады.

– Саният…

–Саният,– деди Аминат, ону къартыллайгъан къолун тутуп. – Мусаны, сен айтагъан кюйде, биринчи ва ахырынчы сюювю экениме мени гюнагьым ёкъ. Муса мени сюювюм тюгюл. Мени гечип къой!–деп, аркъасындан бир уллу юкню ташлагъандай енгил болду ва Саниятны къолун йиберип, артына къарамай ёлун узатды.

 

                                                                          Гёгюрчюн АТАЕВА.