«Бешикни чайкъайгъан къоллар…»

Ана…аналар… Гьар адамны къысматында, яшавунда инг де аслу, асил сёз. Аламыбыздагъы бары инсанурлукъну тилинде де, дининде де сыйлы ва гючю булангъы сёз. Нарыста дюньягъа гелгенче де, гёз ачгъанча да ананы огъар бакъгъан сюювю ону юрегини теренинде гюнесув йимик бокъурап тура. Шо буса савлай махлукъгъа чинк де ярыкъ ва исив береген айрыча сигьрулу гьис.  

Аналаны гьакъында арив сёзлер язмагъан бир ерде де  гьеч адам къалмагъандыр. Бютюн дюньяны халкъларыны тиллеринде анагъа байлавлу айтылагъан нечакъы да терен маъналы, гёзел сёзлер барны билемен. Амма шо калималаны да оланы ич дюньясыны гьалын, тынышын, сюювюн суратлап болардай гючю етишмейдир деп эсиме геле.
Гьатта Шотландияны азатлыгъы учун ябушгъан асгербашчысы, милли игити Уильям Уоллес ананы гьакъында эсгерегенде: «Бешикни чайкъайгъан къоллар дюньяны юрюте»,–деген. Гертиден де, аналар яшларын аякъгъа тургъузуп,  тюз ёлгъа салагъандан къайры, оланы къарнында ятгъан, олар эмиздирген авлетлер бютюн дюньяны къуршагъан, огъар ес болгъан.  

Дагъы да барыбызгъа да белгили язывчу Ги де Мопассан: «Биз аналарыбызны ойлашмай сюебиз, тек шо сюювню теренин олар арабыздан гетгенде англайбыз»,–деген.  Бизин айтылынгъан тенги ёкъ машгъур шаирибиз Йырчы Къазакъны буса: «Балам, десе бавур эти ачыйгъан. Дагъы буса бугюн мени анам ёкъ»,–деп кёп гючлю язгъан шиърусу бар. Шолай шиъруланы охугъанда, халкъ арада юрюлеген лакъырлагъа тынглагъанда,   ана гёнгю балада, бала гёнгю гьавада деген айтывубуз да негьакъ тувулунмагъан деп ойлашасан.
Гертиден де, кёбюсю яшлар ананы хадирин олар бу дюньягъа гёз юмуп, арт берген сонг билме башлай, оланы гьар насигьатлы, алгъышлы сёзлерин эсгерип, оланы ярыкъдан янагъан гёзлерин хыйлы излейлер. Аналаны сюювюню артындан етишеген гьеч башгъа гьис ёкъдур.  Мен бу ерде оюмну исбатламакъ учун да  бырынгъы бир хабарны  эсге алма  сюемен.

Бир уьйде турагъан эки хоншу къатын бола. Олагъа экевюне де авлетлер тува. Бириси гече юхлайгъанда,  яшын таптап оьлтюрюп къоя. Артда  ол яшны алып, хоншу къатынгъа салып, оьзюне ону саппа-сав авлетин  ала. Эртен оланы арасында шо мени яшым деп эришивлюк башлана. Шо заман олар бек гьакъыллы,  тёре гесеген пачаны янына баралар. Онда да эки де къатын енгилмей уьчешивлерин  узата. Шо заман гьакъылгъа бай  пача, оланы сынамакъ учун: «Гелтиригиз магъа хынжалны»,–дей. –Мен гьали экигизге де шу яшны бёлюп бережекмен»,–деп олагъа багъа. Шо заман бириси: «Аллагьисен, шо яшны аягъыз, къутгъарыгъыз.  Ону хоншума тапшуругъуз. Шо  ону анасы»,–деп тизлеринден туруп, ял барып йылай.  Бириси буса: «Мен сизин буйругъу­гъузгъа разимен. Шо яш магъа буюрмагъан  сонг, огъар да болмасын»,–деген. Шо вакъти пача яшны алып, улуп йылагъан къатынгъа: «Шу нарыста сеники. Сен–герти анасан»,–деп огъар гиччинев яшны  узатгъан. Гёресиз, яшлар учун аналар, гьаманда жанларын къурбан этмеге гьазир тургъан.

Биз гьар йыл календаргъа гёре, инг де гёзел байрамланы бириси – Ананы гюнюн белгилейбиз. Бу байрам гюн бизге барыбызгъа да аналаны не даражада  сюегенибизни айтмагъа, оланы алдында тизден чёгюп, гечмекни тилемеге бирдагъы да бир имканлыкъ бере.

Аявлу бизин аналарыбыз, гёз юмуп, гёз ачгъандагъы нюрлю шавлаларыбыз! Бу дюньяда сиз барыгъыз не яхшыдыр! О чу бир уллу дериядай дюньялагъа сыйышмайгъан зор уллу насип! Яратгъаныбыз бизин, яшланы дюньяны инг де уллу сююнчюнден, АНАЛАРДАН айырмасын.

Аявлу аналар, бугюн мен сизин алдыгъызда тизлеримден чёгюп, алгъышымны этемен. Сизин гьайран исбайылы, рагьмулу, исив береген гёзлеригизден гёзьяшлар акъмасын. Авлетлени къыйынын гёрсетмесин. Дюньяда сиз гёрмеген яхшылыкълар къалмасын. Бир гюнюгюз минг болсун! Бу дюньяда да, ахыратыгъызда да Яратгъаныбыз Оьзюню шабагъатларындан магьрюм къоймасын.